«Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω εκλεγεί σ’ αυτή τη Βουλή το 2007 και έχω υπηρετήσει το κοινοβουλευτικό σύστημα και υπό την ιδιότητα του κυβερνητικού Βουλευτή, αλλά και τώρα υπό την ιδιότητα του Βουλευτή της Αντιπολίτευσης, έχοντας τη μεγάλη τιμή να εκπροσωπώ τους συμπατριώτες μου από τη Λακωνία.

Κάνω αυτήν την παρατήρηση, γιατί μου έρχεται μια πικρή σκέψη, κύριε Υπουργέ. Προσπαθώ να θυμηθώ έστω και ένα νομοσχέδιο της προηγούμενης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας που να έτυχε της ψήφου των Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ εκείνη την εποχή.

Και το καταγράφω αυτό, για να δείξω τη σύγκριση και μέσα από τη σύγκριση να καταδείξω το πόσο υπεύθυνα λειτουργούμε μέσα σ’ αυτήν την Αίθουσα. Μιλάω για μια υπευθυνότητα που απορρέει από τις θέσεις της Νέας Δημοκρατίας, όπως εξέθεσε ο Εισηγητής μας κ. Τζαβάρας, αλλά και οι υπόλοιποι συνάδελφοι Βουλευτές, αλλά και ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος κ. Παυλόπουλος, ο οποίος θα ακολουθήσει από ότι κατάλαβα στο Βήμα μετά από εμένα. Και ο λόγος της Νέας Δημοκρατίας, όπως εξεφράσθη μέχρι σήμερα, ήταν πράγματι, όπως ελέχθη προσφιλώς ύμνος στη δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό από την πλευρά του κ. Τζαβάρα. Όμως, ήταν και ύμνος προς την πολιτική συνέπεια. Αυτή είναι μια πρώτη πολιτική παρατήρηση.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ειλικρινά πιστεύω ότι αυτό το νομοθέτημα έχει λίγη σημασία σε ότι αφορά την ποινική του διάσταση ως εκτελεστικός νόμος του άρθρου 86 του Συντάγματος. Όμως, οφείλω να αναγνωρίσω ότι έχει μια τεράστια συμβολική και πολιτική σημασία.

Και στο σημείο αυτό, σπεύδω να πω και σε σας που με παρακολουθείτε αυτή τη στιγμή, κύριε Καστανίδη, ότι σας αξίζουν εύσημα, γιατί δεν πέσατε στην παγίδα και στον πειρασμό να εμφανίσετε αυτό το νομοθέτημα –το οποίο, όπως σας είπα, έχει ήσσονα σημασία από πλευράς νομοτεχνικής, ποινικής ή συνταγματικών προβλέψεων, αλλά τεράστια πολιτική σημασία- σαν μια νέα διοικητική μεταρρύθμιση, ως ένα νομοθέτημα το οποίο θα λύσει τα προβλήματα σε ότι αφορά την ποινική ευθύνη των Υπουργών και των Υφυπουργών. Διότι θυμάμαι χαρακτηριστικά πως δηλώσατε –και αυτό είναι κάτι που σας τιμά- ότι πρόκειται για ένα νομοθέτημα το οποίο ανήκει ως πρωτοβουλία στη Βουλή των Ελλήνων και στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Άρα, εμείς ακολουθώντας αυτήν την τακτική, κάνουμε και εμείς άσκηση δημοκρατίας στηρίζοντας επί της αρχής αυτό το σχέδιο νόμου.

Η δεύτερη παρατήρηση που έχω να κάνω είναι η εξής: Πολλοί -και μέσα σε αυτήν την Αίθουσα και εκτός της Αίθουσας- λησμονούν ότι το συνταγματικό καθεστώς της ποινικής ευθύνης των Υπουργών και ο εκτελεστικός τους νόμος, ο ν. 126/2003, δεν έχει τεθεί για την ατιμωρησία, όπως ατυχώς λέγεται, των Υπουργών. Έχει τεθεί για την προστασία του κοινοβουλευτικού συστήματος. Ειλικρινά, είναι μεγάλη τραγωδία γι’ αυτόν τον τόπο!

Το να μιλάνε, βέβαια, κάποιοι χυδαίοι δημοσιογραφούντες λίγη σημασία έχει. Το να βρίσκονται, όμως, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι της δικαιοσύνης, όπως λέχθηκε νωρίτερα, και να υποστηρίζουν ότι η πολιτική τάξη της χώρας θέσπισε αυτό το νόμο ή τη συνταγματική διάταξη, για να έχει ατιμωρησία, νομίζω ότι δείχνει το τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα που υπάρχει στη χώρα. Υπάρχει πρόβλημα θεσμικό, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και έχουμε την υποχρέωση πάρα πολύ σύντομα, μέσα από τέτοιες διαδικασίες, να δώσουμε θεσμική διέξοδο στα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτή η θεσμική διέξοδος πρέπει να έχει δύο στέρεες βάσεις: Η μία είναι ο λόγος της αληθείας προς τα έξω σε όλα τα επίπεδα. Ο δεύτερος λόγος είναι να ξεκινήσει μια επανάσταση από εδώ μέσα. Αν οι ίδιοι δεν πάρουμε την πρωτοβουλία, πέρα από οποιαδήποτε πολιτική σκοπιμότητα και πέρα από οποιαδήποτε κομματική μισαλλοδοξία, ώστε να ξανακερδίσουμε τον κώδικα ηθικών αξιών που διαχρονικά διέπει την ελληνική κοινωνία –από εδώ, από τη Βουλή των Ελλήνων πρέπει να ξεκινήσει- τίποτα δεν θα καταφέρουμε. Από εκεί και πέρα χρειάζονται συγκεκριμένες –όχι ευχολόγια- και συγκροτημένες θεσμικές παρεμβάσεις της οργανωμένης ελληνικής πολιτείας, με κύρια ευθύνη της Κυβέρνησης αυτή τη στιγμή, για να δώσουμε διέξοδο.

Τι εννοώ; Πρέπει να ξεκαθαρίσει μέσα απ’ αυτήν την Αίθουσα, με ευθύνη της Κυβέρνησης, ότι θα τηρηθεί η συνταγματική τάξη. Ο τόπος, για να πάει μπροστά και να ησυχάσει, χρειάζεται ασφάλεια. Όχι την ασφάλεια με τη συνήθη του όρου έννοια. Δεν χρειάζεται, όμως, να αποκτήσει μόνο ασφάλεια, αλλά και να ξαναποκτήσει εμπιστοσύνη και σταθερότητα.

Πώς; Λέγοντας ότι εκλογές θα γίνουν, όπως προβλέπει το Σύνταγμα της χώρας. Δεν μπορεί να ζει με αυτήν την ανασφάλεια ούτε ο οικονομικός επενδυτής ούτε ο Έλληνας πολίτης ούτε οτιδήποτε άλλο. Μία θεσμική διέξοδος.

Δεύτερη θεσμική διέξοδος: Να τελειώσει πια αυτή η ανομία, η οποία επικρατεί σε ότι αφορά το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Εγκληματούμε, όταν αφήνουμε όλους αυτούς τους χυδαίους δημοσιογραφούντες να παραπλανούν τον ελληνικό λαό και να εκχυδαΐζουν την οποιαδήποτε διαδικασία. Χρέος δικό μας είναι. Δεν φταίνε αυτοί.

Υπάρχει μια τρίτη θεσμική διέξοδος: Πολλές φορές θα πρέπει να υποχωρεί η γραμματική ερμηνεία των νόμων και του Συντάγματος μπροστά στο συμφέρον της πατρίδας. Η πατρίδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται διέξοδο. Οι ξεπερασμένες κομματικές αντιπαραθέσεις σε τίποτα δεν βοηθούν.

Θα μπορούσε κάλλιστα να υποστηρίξει κάποιος ότι στις κρίσιμες υποθέσεις, οι οποίες θα έρθουν ενώπιο μας σε λίγη ώρα, θα πρέπει να δούμε όλοι μαζί με πολύ ευρύ πνεύμα εάν οι Υπουργοί οι οποίοι κατηγορούνται ή θα κατηγορηθούν έπραξαν όλα για όσα κατηγορηθούν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους.

Θέλει υπέρβαση. Διότι και αυτό, εάν του δώσεις την έννοια του ηθικού κολασμού, που οφείλει να δώσει η Βουλή των Ελλήνων, μπορεί να δώσει διέξοδο σε πάρα πολλά πράγματα που έχουν να κάνουν με τις παραγραφές.

Θα έλεγα και κάτι άλλο ακόμη. Έρχονται πολλές υποθέσεις τώρα. Αρνούμαι να δεχθώ ότι υπάρχει συμπαιγνία και κουκούλωμα. Όσοι το υποστηρίζουν θέλουν τη συγκάλυψη είτε για τη SIEMENS είτε για οτιδήποτε άλλο. Υπάρχουν τεράστιες ευθύνες αυτή τη στιγμή σε όλους.

Η πρώτη ευθύνη απευθύνεται στη Βουλή των Ελλήνων, η οποία θα πρέπει να αποφασίσει για κρίσιμα θέματα, όπως το πόρισμα της SIEMENS, η υπόθεση με τα υποβρύχια. Υπάρχει και ηθικός κολασμός.

Η δεύτερη ευθύνη είναι σε εσάς. Όχι σε εσάς προσωπικά, κύριε Καστανίδη, αλλά στην Κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση πρέπει ταχύτατα να πάρει κάποιες αποφάσεις. Να προσδιορίσει τη ζημία. Να κάνει όλες εκείνες τις απαιτούμενες ενέργειες, οι οποίες θα πρέπει να γίνουν, για να μπορέσουμε όλοι να βγαίνουμε με καθαρό πρόσωπο προς τα έξω. Διότι δεν είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Άλλο πράγμα οι κομματικές ελίτ, οι οποίες κυβερνούν τον τόπο, και άλλο πράγμα οι απλοί Βουλευτές, οι οποίοι υπηρετούν τον κοινοβουλευτισμό μέσα σε αυτήν την Αίθουσα. Ξεκάθαρες κουβέντες.

Υπάρχει τεράστια ευθύνη και προς την πλευρά της δικαιοσύνης. Υπό ποία έννοια; Δεν μπορεί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτή τη στιγμή να υπάρχουν από το 2005 εκκρεμείς υποθέσεις, οι οποίες βρίσκονται ακόμα στο στάδιο της πρώιμης ή της ώριμης ανακριτικής διαδικασίας και να μην έχει πάει καμία στο ακροατήριο. Η ευθύνη η δικιά σας είναι να στηρίξετε τη δικαιοσύνη με διοικητικούς και οποιουσδήποτε άλλους υλικοτεχνικούς τρόπους.

Κάποτε πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα σε ότι αφορά τα κόμματα, για να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Οι αυλές των κομμάτων πρέπει να ξεκαθαρίσουν απ’ όλους αυτούς οι οποίοι έχουν μεμπτή κομματική και κυβερνητική δράση. Έτσι μόνο θα δώσουμε μία διέξοδο θεσμική.

Κατέγραψα αυτό το δημόσιο λόγο στην ατελή προσπάθεια μου για να συμβάλω στο μεγάλο προβληματισμό, ο οποίος θα πρέπει να διακατέχει όλους, σε ότι αφορά την επίλυση αυτού του προβλήματος.

Σε κάθε περίπτωση και επειδή, όπως σας είπαμε νωρίτερα, η Νέα Δημοκρατία είναι σταθερά προσανατολισμένη στην προστασία του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας, στηρίζει και ψηφίζει επί της αρχής το νομοθέτημα αυτό».