«Κυρία και κύριοι συνάδελφοι, τελειώνοντας την ομιλία μου στη Διαρκή Επιτροπή, είχα ισχυριστεί ότι η Κυβέρνηση επειδή δεν έχει κανένα σχέδιο ούτε για τη χώρα ούτε για τη διοίκηση αλλά ούτε για την ελληνική κοινωνία, οφείλει ως τελευταίο σχέδιο να επεξεργαστεί ένα σχέδιο διαφυγής από την εξουσία. Και νομίζω ότι αυτή είναι και η τελευταία «προσφορά» που μπορεί να κάνει προς την ελληνική κοινωνία και προς την ελληνική πολιτεία.

Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η χώρα αυτή λειτουργεί με κεκτημένη ταχύτητα. Δεν έχουν, κύριοι συνάδελφοι, συνειδητοποιήσει ότι η χώρα αυτή λειτουργεί χωρίς πολιτικούς κανόνες πια, χωρίς διοικητικούς κανόνες, χωρίς κοινωνικούς κανόνες. Η Κυβέρνηση υποστηρίζει το νομοσχέδιο που συζητάμε σήμερα και θα συζητάμε άλλες δυο μέρες στη Βουλή των Ελλήνων, το οποίο δεν έχει καμμία έννοια τεχνοκρατική. Πρόκειται για νομοσχέδιο που έχει μόνο πολιτική σημασία. Την επόμενη μέρα που θα ψηφιστεί, αν ψηφιστεί, από την κυβερνητική πλειοψηφία θα ξεχαστεί. Και μπορώ να αποδείξω ότι θα ξεχαστεί.

Υπάρχουν δυο εξαγγελίες Υπουργών της Κυβέρνησης. Η πρώτη είναι του παρισταμένου, κ. Ρέππα, που ενώ υπερασπίζεται τη νομοτεχνική αρτιότητα και την πολιτική σημασία και βαρύτητα του νομοσχεδίου αυτού, αυτόματα εξαγγέλλει ότι μέχρι το τέλος του χρόνου, αν η Κυβέρνηση αυτή εξακολουθεί να είναι στην εξουσία, θα φέρει ένα καινούργιο νομοθέτημα για την από μηδενική βάση αναδιάρθρωση της ελληνικής διοίκησης. Άρα γιατί έρχεται σήμερα αυτό; Έρχεται για να καλύψει μόνο το επιχείρημα που επικαλείται η διανδρία, δηλαδή ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Παπανδρέου και ο οιονεί Πρωθυπουργός ο κ. Βενιζέλος.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Λένε την αλήθεια οι άνθρωποι. Το νομοσχέδιο αυτό έρχεται για να έχουν ένα καλό επιχείρημα στην οποιαδήποτε διαπραγμάτευση θα κάνουν στη Σύνοδο Κορυφής του Eurogroup.

Από την άλλη μεριά πάλι δεν μπορεί κανείς να μην προσεγγίσει τα πεπραγμένα της Κυβερνήσεως αυτής σε ό,τι αφορά στη Δημόσια Διοίκηση. Η Δημόσια Διοίκηση είναι ένας μηχανισμός διοίκησης των κοινών πραγμάτων. Είναι ένας μηχανισμός που στοχεύει μέσα από την καλή του λειτουργία να βοηθήσει την ανάπτυξη αυτού του τόπου.

Πού βρισκόμαστε σήμερα; Η Κυβέρνηση δε νομοθετεί στο κενό, ούτε υπάρχει από μηδενική βάση η Κυβέρνηση αυτή. Έχει μια προϊστορία δύο χρόνων και οι ευθύνες είναι συλλογικές. Έρχεται σήμερα ο μεν κ. Ρέππας και λέει ότι θα φέρει ένα καινούργιο νομοθέτημα, το οποίο θα αναδιαρθρώσει από μηδενική βάση τη Δημόσια Διοίκηση μέχρι τέλος του χρόνου. Συνάμα ο άλλος συναρμόδιος Υπουργός, ο κ. Καστανίδης, εξαγγέλλει ότι θα φέρει καινούργιο νομοθέτημα, το οποίο θα αλλάξει από μηδενική βάση, θα διορθώσει, θα βελτιώσει και καθ’ οιονδήποτε τρόπο θα μετατρέψει το άλλο μεγάλο νομοθέτημα της Κυβέρνησης που έχει να κάνει με την περιφερειακή διοίκηση της χώρας, δηλαδή τους ΟΤΑ Α’ και Β’ βαθμού.

Άρα, δυο είναι τα νομοθετήματα που χαρακτηρίζουν την κυβερνητική πολιτική στο θέμα της Δημόσιας Διοίκησης: ο ν. 3852, ο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ», που θα τον αλλάξει ο κ. Καστανίδης. Και ο ν. 3839 που σήμερα αποδομήθηκε τελείως από τον κ. Ρέππα με το σημερινό του νομοθέτημα.

Και τα δυο αυτά νομοθετήματα σηματοδοτούν ένα μηδενικό κυβερνητικό έργο. Ό,τι έλεγε μέχρι τον ανασχηματισμό ο μεγάλος ολετήρας της Δημόσιας Διοίκησης, που είναι κατ’ εμέ ο κ. Ραγκούσης, είναι το απόλυτο μηδέν, κύριοι συνάδελφοι. Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα.

Και από την άλλη μεριά έχουμε μια δημόσια ομολογία του Πρωθυπουργού της χώρας. Τι είπε ο Πρωθυπουργός της χώρας σήμερα μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ; Είπε «ζήτησα από τους ευρωπαίους εταίρους να προτάξουν τα θέματα των διαρθρωτικών μεταβολών και να πάνε πίσω τα οποιαδήποτε δημοσιονομικά μέτρα. Και δεν το δέχτηκαν» λέει. Άρα, τι προέκυψε;; Μηδενική διαπραγματευτική ισχύς της Κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού.

Και από την άλλη μεριά αποδέχθηκε εμμέσως πλην σαφώς τις τεράστιες πολιτικές του ευθύνες, γιατί δεν πέτυχε τη μονομερή, αν θέλετε, βοήθεια της χώρας μέσα από το μηχανισμό στήριξης της Ευρωπαϊκή Ένωσης και αποδέχτηκε την παρέμβαση –αν δεν την επεδίωξε- του IMF, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Μεγαλύτερη ομολογία τραγικής αποτυχίας απ’ αυτό το οποίο ελέχθη σήμερα στην Αίθουσα της Γερουσίας προς την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του κυρίου Πρωθυπουργού δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει χροιά άλλης απόδειξης, κύριοι συνάδελφοι. Αυτή είναι η ομολογία της αποτυχίας. Και σήμερα ερχόμαστε εδώ να συζητήσουμε για το άρθρο 33, για το άρθρο 37 και δεκάδες άλλα άρθρα.

Να πω άκρως ενδεικτικά, για να είμαι και συνεπής με την υπόσχεση την οποία έδωσα στο Προεδρείο, τα εξής:

Το άρθρο 37. Τι είναι το άρθρο 37 τελικά; Είναι κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων –που είναι αντισυνταγματική- η οποία θα επιφέρει τη μείωση των αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα. Και από την άλλη μεριά θα έχουμε μία πλήρη αποσύνθεση της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας. Ύφεση, εκτροχιασμός δημοσιονομικός, κοινωνικές εντάσεις.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα μιας πολιτικής η οποία δεν ασκείται και δεν εφαρμόζεται από την ελληνική Κυβέρνηση, αλλά επιβάλλεται εκ των έξω.

Κλείνοντας, λοιπόν, γιατί θέλω να είμαι συνεπής, όπως είπα νωρίτερα, στη δέσμευση την οποία ανέλαβα, θεωρώ ότι αποτελεί τραγική συγκυρία για τη χώρα η όλη αυτή προσπάθεια της Κυβέρνησης. Εκείνο το οποίο οφείλουν και πρέπει να κάνουν αυτήν τη στιγμή είναι έστω και την υστάτη στιγμή, να δώσουν δημοκρατική διέξοδο στον ελληνικό λαό, η οποία θα εξασφαλίζει σταθερότητα και ασφάλεια που σήμερα δεν υπάρχει, κοινωνική ηρεμία που σήμερα δεν υπάρχει. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα μαζί με το κράτος να διαλύουν και την ελληνική κοινωνία. Είναι καιρός πια να τελειώνετε, κύριε Υπουργέ, με αυτή την ολέθρια πολιτική.»